Dag 1 - 3 juni 2011.

Zo daar gaan we weer. Na lang wikken en wegen toch maar besloten om gewoon met de eerste dag van onze vakantie te beginnen, wel te verstaan onze huwelijksreis. De aanleiding is natuurlijk de onvergetelijk dag 1 juni 2011, maar als ik daar aan ga beginnen heb ik denk ik zeker 6 (als het er niet meer worden) nodig om alleen al deze dag te verslaan. Een dag die zoveel woorden nodig heeft, gevolgd door een heerlijke relax dag in onze bruidssuite in de Zeeuwse Stromen. En dan tsja… toen werd het even aanpoten.

’s Avonds niet al te vroeg gaan slapen en toen toch maar weer vroeg uit de veren. Allebei met een kater, niet van ellende, maar juist door dat je zoveel mooie dingen dan toch echt moet gaan afsluiten terwijl je hoofd nog zo vol zit met gedachtes.

Maar goed, ik zou niet uitweiden over de dagen er voor want voor je het weet heb je al een half A4’tje vol. Gelukkig hadden we al veel gedaan. Dus ging het om de laatste dingen die dan toch nog veel tijd in beslag nemen. Laatste wasje, het geld dat gestort moet worden, alle bruiloftsdingen (met name de films) in orde maken, even nagenieten met de buurtjes en nog een bezoekje van de fotograaf om de toga langs te brengen. En dan voor je het weet is het al een uur of twee. Frans en Rianne zouden ons rond half vier op komen halen. Dus rond drie uur sloeg toch wel toe. Toen ze om half vier voor de deur stonden waren we zo goed als klaar om te gaan. Laatste check; geld, paspoort, ramen en deuren op slot en gaan. De reis naar Schiphol ging onwijs snel. Lekker zitten kletsen en voor je het weet ben je er al.

Zoals op reisbureau verteld bij het inchecken doorgegeven dat het de Honeymoon is, nou en dan krijg je ook wat, maar daarover later meer. Afscheid genomen van Frans en Rianne en door de douane. We hadden nog bijna twee uur. Eerst wat shoppen, maar volgens mij hadden we alles dus hoefden we niks meer aan te schaffen. Toen een eerste lekkere koffie bij de Starbucks gehaal en Fred wilde een milkshake. Dus in de rij bij de Burger King gaan staan. En dat was me een rij. En toen hij eindelijk na bijna een half uur aan de beurt was, ging bij zijn shake het apparaat stuk. Arme jongen. Ik had in de tussentijd de laatste dingen gedaan, gebeld naar m’n ouders om gedag te zeggen en naar Maria om de laatste dingetjes door te geven.

Half zeven zaten we netjes voor de gate. Maar het vliegtuig naar alicante maakte nog niet echt aanstalten om weg te gaan. Weer maar even bij het boarden aangegeven dat het de honeymoon was. We zaten met een halve kip te wachten, dus wij hoopten op een upgrading. Maar met ons nieuws werd weer niet echt wat gedaan. Nog geen felicitatie zeg maar…

En toen eindelijk na het boarden mochten we tien minuten later dan gepland het vliegtuig in. Nou en toen hadden we toch geweldige stoelen. NOT…. De achterste die niet eens achteruit konden. Gelukkig omdat het zo leeg was, mochten we nog naar een betere plaats. Nou aan Honeymoon bij TAP doen ze niet hor!

Maar goed de vlucht maakte veel goed. Het was zo helder dat we eerst helemaal over Amsterdam en de havens van Amsterdam konden kijken. Vervolgens gingen we over Rotterdam. De kuip zag je erg goed en ook Maasvlakte twee lag er met de toch al wat laagstaande zon mooi bij. En vervolgens over de eilanden. Was lastig te zien welk eiland van Renesse was. Maar uiteindelijk nog een heel mooi uitzicht over Zeebrugge. Zo mooi was het vliegen nog nooit geweest.

De vertraging werd door de piloot aardig ingehaald, want in plaats van drie uur deden we er maar 2,5 uur over. En toen al met al moesten we ons toch nog haasten voor de volgende vlucht. We hadden een klein uurtje voor de overstap. We waren al wat later en tot overmaat van ramp stapten we uit het vliegveld (dit ga je niet geloven). Bus in naar de gates. Werden gedropt bij gate 16. Gelopen (euh El was bang dat we te laat zouden komen, dus gesnelwandeld zeg maar) naar gate 45a, weer de bus in en een vliegtuig naast het vliegtuig waar we zo even mee waren geland werden we weer bij afgezet. Nou één ding is zeker die Portugesen zijn heel efficient J.

En toen vier uur vliegen naar Sal. Helaas zaten we tussen twee gezinnen met ieder een klein kind die elkaar kenden. Dus bruut een aantal keer uit onze slaap gehaald, door gegil, gejammer en nog met name het uitbundige gepraat van de Portugese ouders. Pffff… wat zijn die mensen overal aanwezig zeg….

Rond elf uur plaatselijke tijd begon de piloot te praten. Daar werden we wakker van. Dus we dachten er al bijna te zijn. Nou mooi niet. Nog een uur… Maar goed toch maar wakker gebleven en toen kwam Fred tot de ontdekking dat we de milkway konden zien uit het raampje. Echt prachtig, jammer dat we met nog 200 mensen in dat vliegtuig zaten anders was het echt romantisch geweest. Nu maar vannacht weer twee kaarsen in z’n oren stoppen als hij slaapt J

Om tien over twaalf landen we op Sal met een temperatuur van 23 graden. Omdat we lekker hadden liggen slapen, hadden we helemaal niet gemerkt dat we nog visa’s moesten invullen. Dus toen we alles bij elkaar wilden pakken zagen we ze pas liggen op de lege stoel naast ons. Snel even ingevuld en daarna naar de douane gewandeld, waar iedereen uit ons vliegtuig al stond te wachten. Er zat niks anders op dan achter in de rij aan te sluiten. Toen we eindelijk bij het loket waren, hadden we mijn koffer al drie keer voorbij zien komen, alleen die van Fred niet. Gelukkig zagen we hem bij het loket wel. Ze nam onze paspoorten aan en wat bleek stonden we bij het verkeerde loket. Weer wachten en 50 euro afrekenen voor twee visa’s.

Eenmaal met onze koffers op de kar bleek het een vliegveld van 3x niks te zijn. Eén winkeltje om te wisselen was open. OP het moment dat we daar naar binnen wilden, kwam er een jongen achter ons aan. Voor 12 euro bracht hij ons naar het hotel. We vonden het prima, stom misshien want we hadden nog kunnen afdingen. Maar we wilden gewoon snel naar onze kamer. In 20 minuutjes waren we er. In de auto bleek al hoe handig het was dat Fred een paar woorden Spaans kan, want behalve twelve euro kende de chauffeur geen engels. De chauffeur beloofde ons voor de volgende dag mucho son (veel zon dus).

Om half één stapten we het hotel binnen. We werden vriendelijk onthaald met een welkomstdrankje. En ja hoor… tot Freds grote schrik en verbazing kregen we dan onze eerst sieraad van deze vakantie J het mooie rode all inclusive bandje. Nog wat uitleg over de versschillende barren en restaurants en toen mochtn we dan eindelijk naar onze kamer. Nou en dat viel niet tegen. Een enorme jacuzzi in de slaap/woonkamer. Een groot bed en een zitje. Mooie badkamer en een inloopkast. Heerlijk wat een ruimte nog meer dan thuis.

Na alle indrukken waren we weer een beetje over onze slaap heen en besloten we nog ergens een drankje te drinken.  Alleen de disco Pacha was open dus op de muziek afgegaan en daar onze eerste cocktail besteld. Op de kamer stond een fles champagne, maar die bewaren we nog even voor in het bubbelbad. Om twee uur gaat alles dicht dus toen maar terug naar onze hotelkamer gelopen om lekker te gaan slapen.

Dag 2 - 4 juni 2011.

Fred en ik werden om 7 uur wakker, niet wetende dat het zeven uur was en hadden allebei het idee dat we een gat in de dag geslapen hadden. Toen bleek het maar 7 uur te zijn. In Nederland is dat natuurlijk al wel 10 uur. Toch maar weer een beetje proberen te slapen. Om negen uur werden we voor de tweede keer wakker en toen konden we echt niet meer slapen. Nog lekker wat liggen lezen op bed en toen was het toch nog in eens kwart over tien dat we richting ontbijt liepen, terwijl het ontbijt om half elf sluit. Het was lekker weer, wel een beetje bewolkt. Niemand zat op het terras, wat we raar vonden, wij daar wel gaan zitten. Nou binnen tien minuten hadden we door waarom er niemand zat. De vogeltjes aan de andere kant van het terras hoefden enkel hun snaveltjes open te houden en de wind waaide zo de inhoud van onze bordjes erin. Wat een wind zeg hier.

Rond elf uur besloten we het complex eens gaan te verkennen. Met zes restaurants, ongeveer even barren, twee zwembadden, een beachbar en twee grote lobby’s waren we zo twee uur aan het wanden eer we alles hadden gezien. Overal kon je drinken en/ of eten pakken. Wat een luxe

Om één uur hadden we genoeg gewandeld en besloten we naar het zwembad van ons hotel (Garopa) te gaan. Twee badhanddoeken gehaald en een bedje uitgezocht. Was nog aardig druk dus lagen we een beetje achteraf, wat ik niet zo erg vond, wel lekker rustig tussen wat berjaarden. Toen begon het relaxen hor. Heerlijk met onze e-readers liggen lezen. Je ziet hier aardig wat mensen met e-readers.

Tussen drie uur en half vier even gesnackt. Je kan dan alles halen van salades, tosti’s, broodjes hamburger, rijst, frietjes en soep. Ook hier kon je weer alle drinken pakken wat je wilde. Na de snack weer naar ons bedje teruggekeerd, waar ook een aantal luidruchtige engelsen waren komen liggen. Jammer. Fred ging er op uit om een cocktail te halen. Het zwembad is zo groot, dat hij de weg kwijt was en me zo voorbij liep. En dat na drie dagen getrouwd zijn. Lekker hor :P.

Nog even geprobeerd te zwemmen, want het was aardig open getrokken waardoor de zon erg heet is. Helaas was het water echt te koud. Dus besloten we maar terug naar de kamer te gaan om daar in alle rust met een glaasje champagne te gaan bubbelen. Zo gezegd zo gedaan.

 

Na het bubbelen zo rond 18.00 uur was het tijd voor ons eerste filmpje. Het gezamenlijke filmpje. We hebben echt zitten genieten. Erg leuk wat er allemaal op staat en erg mooi gemonteerd. Pa ik heb nog wel een paar ideen werk jij ze uit J. Ik wilde heel graag de volgende filmpjes kijken, maar Fred was heel streng, pas de volgende dag de volgende. Dus toen maar aan het reisverslag begonnnen.

Rond acht uur ons opgemaakt voor het diner. Omdat het een lopend buffet is, kan je gelijk aanschuiven. Weer heerlijke dingen met veel variatie. Het avondeten was zo op. Op naar het toetjesbuffet…. Heerlijk weer. We komen hier echt helemaal tot rust, maar de mooie omgeving en het heerlijke eten. Oh nog niet verteld. Alle gebouwen van het complex zijn in de stijl van 1001 nacht met een mix van afrikaanse details. Dus je waant je een soort van in de Efteling af en toe.

Rond negen uur nog wat gekeken in de shops en bij de receptie gereserveerd voor de thema restaurants. Maandag gaan we echt kaapverdisch eten en dinsdag aziatisch. Het meisje achter de receptie zag Fred spelen met zijn ring, dus ze vroeg gelijk is dit jullie honeymoon. Waarop er een speciale tafel in het Kaapverdische restaurant werd geregeld na onze bevestiging. Ik ben benieuwd… Daarna nog wat in de winkeltjes in de lobby gekeken en koffie gedronken in de bar in de lobby. Daarna was er in een andere bar op het terrein een 70’s, 80’s en 90’s party aan de gang. Ook hier weer een mooi gebouw met een openlucht dansvloer. Lekker cocktails gedronken, maar om 23.00 uur was Fred echt op en zijn we richting kamer vertrokken. Hij heeft nog een beetje last van zijn jetlag.

Om half twaalf lagen we lekker te slapen.

Dag 3 – 5 juni 2011

Vandaag was Fred weer vroeg wakker en is maar wat gaan liggen lezen. Ik werd rond 9.00 uur wakker. Tussen half tien en half elf lekker op ons gemak zitten ontbijten.

Omdat het erg bewolkt was, besloten we maar naar het dorpje Santa Maria te gaan lopen over het strand. Zo’n 1,5 km verderop. Bikini aangetrokken, je weet maar nooit, en een korte broek. Want ondanks de bewolking is de temperatuur erg aangenaam. We waren de poorten van ons hotel nog niet door of we maakten het mee hor. Een echt Kaapverdisch buitje. Een stuk of twaalf druppels gok ik.

Toen we eenmaal na zo’n half uur lopen de boulevard hadden bereikt. Bedacht ik me in een dat het zondag was. En dat er dus niks open zou zijn. Lekker dan. Maar de eerste lookielookies zaten halverwege de boulevards toch als echt diehards op ons te wachten. Ook zij vertelden ons dat de boulevard anders helemaal vol zit, maar nu niet omdat het zondag is. Ja ja… wrijf het er nog maar even in.

Een stukje verder kwam we een Cabo tegen die de markt wilde laten zien. Vijf kramen wel geteld en toen duwde hij een armbandje om me pols. Oh ja… daar gaan we dacht ik. Maar nee, het was gratis en we mochten altijd terug komen om wat bij hem te komen kopen. Erg slimme tactiek, want je voelt je toch schuldig dat je zo’n bandje krijgt, maar niks koopt.

Tegen twaalf uur kwamen we op de pier waar nog meer Cabo’s contact met ons probeerde te maken. Ook hier was het volgens de locals rustiger dan normaal. Er stonden wel wat mensen vis te verkopen dat net was aangevoerd. En één stond schelpen te verkopen.

Rond twaalf uur besloten we een drankje te doen. Door de harde wind had ik erg droge lippen gekweekt. Even wennen dat je nu weer moet betalen. Vervolgens zijn we door het dorp gaan wandelen. Al bij het eerste winkeltje gingen we overstag en is de eerste souvenir gekocht. Niet omdat we het perse wilden hebben, maar omdat we weer gratis kettinkjes kregen. Mmmm… als ze te veel gratis gaan weggeven dan wordt het nog wat met al die souvernirs die we straks aanschaffen uit schuldgevoel.

Aan het eind van het dorp kwamen we een “kunstenaar” tegen. Tusen haakjes, want ze noemen zichzelf allemaal picasso. Hij wilde niet perse wat weggeven, maar vroeg ons vanuit Nederland een postcard te sturen. Hij spaarde ansichtkaarten. Met een adres rijker gingen we op stap. Mmmm nou maar niet vergeten te sturen…. Nog een banaantje gekocht bij een paar “fruitvrouwen” voor fred en toen weer richting strand gelopen.

Daar aan het strand in een barretje een capuchino gedronken en even gebeld met m’n ouders. Rond half twee begonnen we weer terug te lopen. Dit keer langs de waterlijn. Tegen drie uur kwamen we aan bij de poort van het hotel. Even een drankje gedronken bij de beachbar. En daarna een gelunchd in één van de restaurants. Fred een broodje hamburger en ik een kippeboutje, wat pasta en iets met aardappelen.

Tussen half vier en vijf bij het zwembad gelegen. Het was nog steeds bewolkt en af en toe trok het een beetje open, maar tegen vijven zat het zo dicht dat ik gewoon kippevel van de kou had. Dus maar richting kamer gelopen om een warm bubbelbad te nemen. Lekker liggen bubbelen en toen was het weer tijd voor het tweede filmpje, Fred z’n filmpje. Echt geweldig om hem zo te zien. Ondanks de door toos geshowde filmpjes tijdens feestdagen (sinterklaas, pasen en kerst) had ik toch nog niet veel van deze films gezien en natuurlijk leuk dat alles zo achter elkaar staat zodat je hem echt ziet veranderen. Nou nu wordt het afkicken met nog één fimpje te gaan. Ja jullie raden het al, Fred is heel streng en de volgende mag echt pas morgen weer. L

Dus er zat weer niets anders op dan het verslag weer bij te werken. Nu is het bijna acht uur en gaan we ons weer opmaken voor het dinerbuffet. Spannend wat er nu weer op ons staat te wachten.

Rond half negen waren we weer bij het buffet. Weer allemaal lekkere dingen, maar vooral de toetjes (helaas  ook de meeste calorien) zag er weer formidabel uit. Echt smullen. Aangezien alles klaar staat, gaat het eten ook erg snel. Zo net na negen uur was het al weer op en zijn we een drankje gaan doen in de bar van de dag ervoor, waar nu live werd gezongen. Na een uurtje hadden we het er wel gezien en liepen we naar het hoofdgebouw. Daar was een Braziliaanse show aan de gang. Het was erg druk dus hadden we alleen nog plaatsen ergens ver achter in. Omdat we zo maar weinig van de show meekregen zijn we rond half elf weer terug gewandeld naar de kamer om nog een uurtje te lezen. Jullie zien het niet echt spectaculaire dagen, maar wel ontzettend relax. Het thema hier Cabo Verde No Stress nemen we helemaal over….

Dag 4 – 6 juni 2011.

Weer een heerlijke dag om uit te slapen. Helaas om 9 uur werd er hard aan de deur geklopt en kwam er iemand binnen die “olla” riep. Omdat wij net zo hard terug ollaa’den, wist ze niet hoe snel ze weer weg moest zijn. Dat was dus de schoonmaakster.

Rond tien uur werd het tijd om richting ontbijt te lopen. En na het ontbijt hebben we tussen half elf en half twaalf wat geinternet en een drankje gedaan in de lobby van het hotel. Even de foto’s van de bruiloft van Anton bekeken. We zullen de link snel naar jullie doorsturen.

En toen was het al weer twaalf uur. Terug naar de hotelkamer om ons klaar te maken voor het strand. Fred ging eerst even 30 minuten hard lopen, terwijl ik me installeerde op mijn strandbedjes. Je hoort mij over het hotel en de rest niet klagen, alleen de strandbedjes die zijn er op gemaakt om met mij ruzie te krijgen ofzo, want ze klappen bij mij steeds weer omhoog. Om stress van te krijgen J maar ja als dat alles is….mmmm denk dat ik het dan wel kan handelen!

Na 30 minuten was Fred terug en hebben we samen heerlijk een paar uurtjes liggen lezen met onze e-readers. Een werelduitvinding al zeg ik het zelf. En dat Fred zo van lezen houd, wie had dat gedacht. Hij ligt nu voor me op de bank ook weer te lezen. Toos dat ga je niet geloven, maar Fred heeft een nieuwe (vakantie?)verslaving. Haha….

Tegen half drie werd het weer eens tijd voor ons natje en ons droogje. Dus op ons gemak naar het hotel gewandeld voor een lunch. Dit keer tosti’s en een broodje hamburger. Wat sla…. Heerlijk allemaal. Om half vier weer terug naar het strand gekuierd, waar een groep jongens aan het voetballen waren. Fred liep nog mee naar het strandbedje, startte zijn e-reader, maar na drie keer draaien kon hij het voetbal niet weerstaan en is toch maar terug gelopen. Hij heeft zeker ruim een uur gevoetbald en merkte jammergenoeg niet dat het erg bewolkt werd. Met de wind op dit eiland kan ik wel zeggen dat het dan ook gewoon koud wordt op het strand. Dus na een kwartier koudkleumen, vond ik het wel welletjes en vroeg ik of we nog even bij het strand konden gaan liggen. Door het voetballen was Fred helemaal bezweet, hierdoor was zijn zonnebrand helemaal op zijn lichaam gelopen en na een paar duiken in het zand, liep er een zandmonster met me richting het zwembad..

Ook daar werd het na een klein uurtje kouder en zijn we naar de hotelkamer gegaan om te bubbelen. En toen om zeven uur startte ons laatste filmpje!! Pa kan je er niet nog een paar mailen J Mijn filmpje was nog al inspannend voor Fred, al die indrukken ;) dus besloot hij na het filmpje nog even een klein tukje te doen. En toen rond kwart voor negen moest hij er toch echt uit.

We hadden vanavond een reservering voor het Kaapverdische thema restaurant. Heerlijk eten met een mooi speciaal voor het bruidspaar met bloemen en (ja hoor!) champagne opgemaakte tafel. Het enige wat ons een beetje teleurstelde was, dat we dachten nu a la carte te gaan eten, maar het was “gewoon” weer een buffet. Jammer, maar daarom smaakte het niet minder. Na een voorgerechtje en een bord voor heerlijke gamba’s nog wat van het toetjesbuffet geprobeerd en toen zaten we vol. We wilden nog een kopje koffie doen, maar het was weer druk in het hoofdgebouw vanwege dit keer (voor zover ik kan het kan beoordelen een erg amateuristische) uitvoering van Grease. Dus om half elf lekker vroeg het bed ingedoken, want de volgende dag ging de wekker weer erg vroeg.

Dag 5 – 7 juni 2011.

Kwart voor acht wat een onchristelijke tijd en na een keer snoozen moesten we ons nog gaan haasten ook. Snel een ontbijtje om kwart over acht en op naar de andere kant van het hotel waar Elvin ons al stond op te wachten met drie jeeps. Dus pa, nee geen olifanten, maar wel jeeps J…..

De eerste stop was Santa Maria op de pier. Daar direct de volgende excursie geboekt, maar omdat het al niet een heel spannend verhaal is horen jullie daar donderdag meer over J

Na 12 minuten weer terug de jeep in om een stop te maken op het turtle beach. Geen schildpad te zien, want juli komen ze pas aan land om eieren te leggen. Mmmm jammer een maandje te vroeg getrouwd haha… Na wat uitleg van de gids over het land en de andere eilanden van Kaapverdie door naar de volgende stop

Eigenlijk niet meer dan een ander hotel complex. Het bijzondere er aan was dat ze daar een natuurlijk rif zo hadden gemaakt dat je vanaf de kust goed kon snorkelen. Deels lag het rif (meer rotsen dan wat je normaal een rif noemt) boven water waar je op kon lopen. Wat mooie fotootjes genomen en toen weer door.

Dwars door de “hoofdstad” euh… hoofddorp van die eiland Espargos naar de woestijn om een fata morgana te bewonderen. De huisjes in het dorp, net als in Santa Maria, stellen niet heel veel voor. Overal en nergens wordt gebouwd en een deel ook niet afgebouwd. Maar volgens de gids bestaat er een plan en zijn er regels. Ons idee om hier alles op te kopen en een toeristische trekpleister van te maken, was dan ook gelijk weer van de baan. Het land zou zelfs door Europese invloeden heel bureacratisch zijn. Nou dat maken we in Nedeland al genoeg mee…

Maar goed de Fata Morgana dus, eerst werden we verwelkomd door een aantal wervel/zandstormpjes. Zag er mooi uit, maar toen we er dwars door heen reden met onze open jeep was het toch wat minder. Ik kreeg weer een dejavu van IJsland en ik was blij dat dit keer niet mijn hele koffer met kleding bij me had. Eenmaal midden in de woestijn zag el, jaja ze wist het zeker water…. Nou mensen ik heb dus een echt fatamorgana gezien. Ik was er met open ogen ingetrapt. Wat een verschijning en ze konden drie keer tegen me zeggen het is geen echt water, pas toen we langs de plek reden en ik daadwerkelijk zag dat het zand was geloofde ik het pas. Helaas geen water, want onze gids had niet gezegd dat we geen eten en drinken kregen en na zo’n uurtje woestijn rijden wordt je toch wel erg dorstig.

 

De volgende stop was het blauwe oog. Een diep gat tussen de rotsen waar de zon in het blauwe water schijnt. Omdat je een beetje voorover het gat in moet kijken, wilde Fred eerst niet kijken, maar na drie keer verzekeren dat het best mee viel ging hij toch. Gelukkig maar want het was echt mooi. Verder was er op de zelfde plek een soort pistol boka (Curacao red.) Alleen stond er nu niet genoeg wind om de golven heel hoog te krijgen.

Veel mensen waren op deze plek aan het zwemmen, maar volgens de gids was het geen goede plek, omdat het water te lang stil stond. Daarom een kilometer verder gereden, waar we heerlijk met een hoge duik (jaja el ging weer eerstJ) het stof van ons af konden spoelen. Na een half uurtje zwemmen en wat duiken weer aangekleed om naar de haven van .. (naam vul ik later in) te rijden. Er was net een grote vis gevangen, maar we hadden nu echt wat te drinken nodig helemaal na ons zoute bad van zojuist. Gelukkig stond er een ola-karretjes waar we cola, fanta en water aanschaften. Na wederom 12 minuten rond te hebben gekeken gingen we door naar Salinas. De krater van de vulkaan waar men vroeger zout won.

Aan de poort ieder 5 euro betaald om naar binnen te mogen. De krater ingewandeld waar we een duik in een zoutbad konden nemen. Net de dode zee, je bleef onwijs goed drijven. Voordat we de duik namen nog een blik geworpen in de oude zoutfabriek waar een mannetje ons (zout)kristallen gezien. Met gebrekkig Spaans/ Portugees en el der handgebaren begrepen we dat we die in het water konden opduiken. Maar daar had Fred wel een bril voor nodig, want het water in je ogen was te pijnlijk met zoveel zout. Gelukkig hadden we een bril bij ons. Dus Fred stond te popelen het water in te gaan. IK er achter aan, maar wat deed dat zeer zeg. Overal lagen kristallen, maar dan niet van die hele mooie, maar niettemin wel erg scherp, waardoor ik me bij de eerste “plons” al heel mijn handen openhaalde. En dan in dat enorm zoute water… jullie begrijpen het al… auw! L

Maar Fred kwam met de ene na de andere kristal boven water. Ik mocht ze allemaal van hem meenemen. De andere kant van de krater was hoger water, wel minder zout, maar je bleef desalniettemin net zo goed drijven en er zaten niet zoveel kristallen op de grond. Nog wat rond gedobberd. Nog even naar de waterloze zoutvelden gekuierd en toen was het tijd voor een douche. Want als ik een zoutpotje had meegenomen, dan kon ik die zo vullen met al het zout wat op mijn lijf was achtergebleven. Sommige van de groep wilden niet douchen voor een euro, nou  ik genoot van mijn douche voor een euro. Ik had het niet getrokken met nog een uur een rug vol zout wat helemaal in de warme zon strak gaat staan.

Gedoucht en omgekleed weer naar boven gewandeld. De gids zei dat we nog een extra stop gingen maken om haaien te bekijken. Eenmaal ter plaatse was hij even vergeten te melden dat we daar weer het water voor in moesten. Het liep al tegen drieen en met alleen om 8 uur een ontbijtje achter de kiezen en te weinig drinken, vonden Fred en ik het wel welletjes. De meesten van de groep liepen zo’n 25 meter het water in. Fred en ik dachten af en toe een vin boven water te spotten en ik betwijfel of de rest zo’n 25 meter voor ons nou echt zoveel meer zag.

Na een half uurtje kwamen ze weer aan land en werden we teruggebracht naar het hotel, waar we om vier uur aankwamen met rommelende buikjes. Snel betaald voor de onwijs leuke trip van die dag en op naar het restaurant voor een verlate lunch. De tosti ging er echt goed en snel in. Vervolgens naar de kamer gewandeld waar we de handdoeken haalden voor het zwembad. In de kamer kwamen we er achter dat ondanks onze vele smeerpogingen die dag we behoorlijk aan de achterkant verbrand waren L auw…. Dus maar even uit de zon bij het zwembad gaan liggen.Maar door de bewolking, wind en verbranding hadden we aardig koud en zijn we om vijf uur naar huis gegaan. Daar heb ik eerst weer een heerlijk warm bubbelbad genomen en daarna al mijn verbrande plekken goed ingesmeerd.

Om zes uur een uurtje aan het reisverslag zitten werken. Daarna nog wat gelezen en rond half negen vertrokken naar de lobby van het hotel. Daar nog wat rond gekeken en toen het kwart voor negen was naar het Aziatische restaurant gelopen, waar we echt tot 9 uur moesten wachten. Nog maar wat te drinken gehaald, tsja het is toch gratis J…

Om negen uur mochten we dan naar binnen. Nou en dit keer niets speciaals. De buren rechts en links zaten zo wat bij ons aan tafel en verder was het restaurant vrijwel leeg. De sushi was heerlijk en ook de warme gerechten smaakten goed. Tegen de tijd dat we aan het toetje toe waren nog een hoogtepuntje. Een kakkerlak dwars door de zaak. Alleen een stel engelsen (van de eilandtour) en ik zagen hem en we zagen hem zo tegen iemands been/ en gedeeltelijk via de tafelpoot een tafel op roetsen…. Blehhhh. De serveerster die we waarschuwden deed mooi niets. Er moest een ander aan te pas komen. Ze had groot gelijk haha…

Iets na half tien waren we klaar voor de show over de geschiedenis van Cabo Verde. Er werd veel gedanst en ook een verhaal bij verteld, maar daar volgden we niet zo heel veel van. Ten eerste was de verhalenverteller lastig te verstaan door de microfoon en daarnaast herhaalde hij elke zin in drie talen, wat enorm vermoeiend is. Daarna maar weer lekker terug n aar de kamer gegaan om nog wat te lezen.

Dag 6 – 8 juni 2011.

Om tien over haf tien werden we wakker. Om tien uur zaten we aan het ontbijt. Waar we voor de volgende dag wat croissantjes mee moesten sneaken. Het voelt voor mij als sneaken, terwijl we er natuurlijk recht op hebben omdat we morgen niet kunnen ontbijten.

Tussen half elf en half twaalf nog wat in de lobby rond gehangen Internetten lukte niet, want de server lag er uit. Tsja blijft dan toch een beetje een achtergebleven gebied he? Dus zat er niks anders op dan het op de ouderwetse manier te doen.

Om verbrandingen dit keer te voorkomen, hebben we tussen half twaalf en twaalf uur ruim de tijd genomen om elk stukje (wit of rood of euhh…. Ja ja ook een paar bruin) huid in te smeren met factor 50. Zo we konden naar het zwembad. Daar tot een uurtje of half drie lekker liggen lezen. En toen begon de verveling toe te slaan. Hup maar weer eens voor een snack gegaan. En om drie uur lagen we weer op ons bedje (in de schaduw; zekere voor het onzekere maar vandaag).

Rond vijf uur hadden we het wel voor gezien gehouden en zijn we voor de afwisseling, jaja jullie raden het al gaan bubbelen…. Rond zeven uur zijn we gaan eten in hotel Espargos, het lopende buffet. En daarna hebben we nog een koffie gedronken bij de bar in de lobby.

Rond half tien lagen we op bed. Echt heel vroeg, maar dat kon ook niet anders….

Dag 7 – 9 juni 2011.

Immers om kwart over zes ging de wekker. Belachelijk vroeg. En uiteidelijk voor niets… maar ja dat wisten we toen nog niet. Nog een paar keer laten snoozen, maar vijf over half zeven moest ik er dan toch echt aan gaan geloven. Snel omgekleed, tas ingepakt en gaan met die banaan.

Om zeven uur bestelden we een taxi bij de receptie die binnen vijf seconden aan kwam snellen. Ja de Cabo’s hier weten wel wat geld verdienen is hor, geen gezeur of getreuzel, gewoon aan de arbeit. Ook om zeven uur ’s ochtends.

 

Tussen kwart over zeven en half acht waren we op de pier voor onze tweede excursie. Haaien vangen. Om half acht werden we op een bootje gezet met, ja hoor weer hetzelfde liedje, twee knakkers die geen woord engels spraken, behalve het woord Shark. Pfff….

Na een uur langs de kust te hebben gevaren, gooiden ze het anker uit en kon Fred gaan vissen op kleine visjes. Niets bijzonders zoals hij zelf zei, want die vangt hij zelfs snorkelend. Na een paar minuten hadden ze aan een haak van zo’n 10 centimeter een dode viskop gehangen en hadden ze paar keer wat vissenbloed overboord gegooid. Maar mooi geen haai te bekennen hor. En toen we zo een uurtje lagen te schommelen, zag Fred groen en geel van het zeeziek zijn De hengel had hij al lang de brui gegeven en onze kapitein en helper waren daar vrolijk mee aan het door vissen. En ja hoor toen gebeurde het onvermijdelijke… nee sorry geen haai, maar Fred die over boord aan het kotsen was. Toen hij weer overeind stond was hij het wel een beetje kwijt in ieder geval.

Na nog een uurtje aanklooien, besloten onze bemanning een andere haaienplek te gaan spotten.Anker weer in en daar gingen. Nou heb ik geen zeemansoog, maar volgens mij was het behoorlijk show, aangezien we misschien 100 meter waren verplaatst en daar de haaienhengel weer het water in ging.

Nou zo nog een paar keer vissen, kotsen (fred dan), haaienhengel er in, vielen mijn ogen langzaam dicht daar boven op de boot. Stom… want toen ik na een paar minuten weer wakker werd, zag ik voor het eerst van mijn leven volgens mij groen en geel. Pfff wat een rot gevoel. Ik was er dan ook helemaal klaar mee. We waren gewoon opgelicht en 150 euro armer. Maar Fred hoe groen en geel hij ook zag, wilde stug een haai vangen. Tegen half twaalf stopte de bemanning er gelukkig zelf mee en zag ook Fred in dat we zonder verrichte zaken naar land terug zouden keren. Jammer maar helaas…. In IJsland hadden we ook gewoon te veel geluk gehad misschien.

Tegen half één waren we weer terug aan land en zijn we eerst maar bij onze, inmiddels vaste stek aan de pier, wat gaan eten en drinken. Daarna liepen we het dorp in. Het liep al tegen half twee en tsja ook nu weer kwamen we er weer te laat achter dat het dan siesta is hier. Dus zat er niets anders op dan of een taxi terug te gaan nemen of de wandeling van een half uur/ driekwartier terug te gaan maken. Aangezien er eten in over vloed is, maar het aan lichaamsbeweging (vnl bij mij dan, Fred heeft zijn voetbal, waterpolo e.d., maar hier in het hotel is dat alleen voor mannen, zelfs het volleybal en met die harde ballen durf ik daar niet tussen te gaan staan) besloten we terug te gaan wandelen. En dat was misschien op het heetst van de dag niet het beste idee van de week, maar halverwege moet je dan toch gewoon doorzetten.

Om drie uur kwamen we weer aan bij onze eigen fatamorgana en was het in het hotel snacktijd. Normaal eet ik in het buitenland geen ijs, maar iedereen leek er tegen te kunnen en met deze prestatie had ik wel een ijsje verdiend vond ik zo zelf. Dus lekker van een ijsje genoten en vervolgens een andere excursie geboekt. Eén waar ik al lang naar uit keek, nl vier uur quaden over het eiland. Nog altijd hadden Fred en ik spijt dat we dat in Curacao niet hadden gedaan en omdat hier de omstandigheden ongeveer hetzelfde zijn (geen regels en lekker gaan in die zandbak) en de natuur hier misschien nog wel mooier is op dit vulkaaneiland, was er al in Nederland besloten dat we dit zeker zouden gaan doen en wel aanstaande zaterdag.

Daarna was het tijd om in onze hotelkamer ons om te kleden en in te smeren en om richting strand te vertrekken om daar te gaan luieren. Tegen een uur of vijf nog een tosti gepakt en vervolgens richting hotel kamer gegaan om daar weer lekker te bubbelen.

Om zeven uur vertrokken we richting lobby om daar te gaan internetten. Twee uurtjes zitten internetten onder het genot van een drankje en de post voor Japan in orde gemaakt. Er hoefde maar heel weinig op 60 escudo (ongeveer 60 cent) hopelijk gaat het goed, ontvangen ze de kaart en hoeven ze geen port te betalen. Fred z’n theorie is dat het wel klopt, omdat we al halverwege japan zijn? Geen idee… of daar wat inzit.

Na een uurtje hebben we genoten van het dinerbuffet in ons restaurant Espargos. Daarna hebben we koffie gedronken in het hoofdgebouw. Eindelijk, omdat we dit keer ook vroeg waren, hadden we goede stoelen voor de show. Maar omdat dat nog ruim een uur duurde hebben we maar even op de laptop de bruiloftsfoto’s en tot dan gemaakte vakantiefoto’s zitten kijken, alvast nagenieten van de afgelopen week. Om half tien begon net als elke avond de show. Dit keer X-factor Jammergenoeg was het gewoon ordinair karaoke. De mensen, vnl Engelsen, zongen niet slecht, maar een X-factor zat er niet tussen. Om half elf nog een uurtje aan het reisverslag zitten, terwijl Fred zijn ogen niet kon open houden. Hij had de domper van vanochtend nog niet helemaal verwerkt denk ik. Om half twaalf deed ik ook maar het licht uit, want de volgende dag wilden we niet te laat naar het dorpje Santa Maria om nu echt een keer te kunnen shoppen.

Dag 8 – 10 juni 2011.

Maar ja als je dan niets moet, en het thema van dit eiland nog altijd No Stress is, tsja dan wordt het al gauw weer laat, hoewel we om half negen uit bed stapten. Om negen uur ontbijtje gedaan. En toen was het toch al gauw weer tegen tienen dat we een taxi voor drie euro naar het dorpje pakten. Dat we een beetje traag waren, kwam vooral door mij. Ik had een beetje opstart problemen en door de airco’s (denk ik) last van m’n keel.

Om tien uur werden we op de pier gedropt en zijn we naar een tentje op het strand gegaan om de Neptunus te boeken. Een boot waar je benedendeks onderwater kan kijken. Wie weet zagen we vandaag dan wel een haai…. We zouden om kwart over elf op de pier klaar moeten staan, dus nog ruim een uur om te shoppen. Meer dan genoeg tijd, want zoveel is er hier niet te beleven. Het is allemaal vrij klein en voornamelijk souvenirshops. Als je er één gezien hebt dan ken je ze allemaal. Wel kwamen we nog een zaakje met schattige babykleertjes tegen.

Om kwart over elf stipt stonden we op de pier. En m’n mond viel open van verbazing. Voor het eerst een excursie met bijna alleen maar Nederlanders of Nederlands sprekende belgen. Echt bijzonder, want je komt amper een Nederlander tegen hier. Wat ik persoonlijk altijd heel fijn vind, omdat dat echt een vakantiegevoel is. Maar voor een anderhalf uur, met natuurlijk een paar Belgen, was het voor even wel heel gezellig…

Om half twaalf gingen we aan boord van de Neptunus. We mochten nog foto’s maken in de stuurhut en toen eenmaal de tweede groep ook aan boord was. Je werd namelijk met een klein bootje van de pier naar de boot overgependeld.Konden we eindelijk vertrekken. Wat een beetje tegenviel is dat we al varend niet onderdeks mochten.

De eerste stop en het eerste moment dat we onderdeks mochten, was het beroemde Jezusbeeld onder water. Beschermheilige voor alle vissers. Twee mannetjes die ook aan boord waren, doken in het water met voer, waardoor er om het beeld een heleboel vissen zwommen in een mum van tijd. Beetje respectloos vonden we dat ze op en over het beeld heen klommen. Maar ja… het is hun beschermheilige zullen we maar denken.

Vervolgens moesten we allemaal weer naar boven en vertrokken we naar de tweede spot. Een scheepswrak waarvan het ene stuk (de voorkant) een stuk verder lag dan de achterkant. Erg veel zag je niet behalve het schip. De gids beloofde dat de volgende plek mooier was met allemaal vissen enzo. Dus op naar het tweede plekje. En ja hoor, het was daar echt heel gaaf. Hele mooie vissen, zeeschildpadden (drie) en als klap op de vuurpeil kwamen er nog een stuk of drie enorme tonijnen voorbij gezwommen, helaas te snel voor de foto.

Iets na één uur werden we weer aan land gezet en besloten we maar weer een drankje bij onze eigen strandtent te drinken om ons vervolgens weer op te maken voor de wandeling terug naar het hotel. Dit keer langs de waterkant. Heerlijk lekker met de voetjes in het verfrissende water en halverwege, we hadden toch onze zwemspullen aan, een duik in zee genomen. In het heldere blauwe water. Omdat de wandeling langs het water langer is kwamen we na bijna een uur wandelen bij onze eigen stek aan het strand van het hotel. Daar eerst maar even de Quad voor de dag erna gefixt, zodat dit vast stond. Vervolgens hadden we wel weer een snack verdiend. Dat wil zeggen ik een bord vol salade en Fred een broodje hamburger. Daarna weer naar het strand gegaan, waar Fred om vier uur wilde voetballen. Ik lag lekker te lezen, totdat ik het in eens wel fris vond worden. Wat bleek was het tegen zes uur. Fred had bijna twee uur gevoetbald. En net toen ik alles bij elkaar aan het zoeken was, kwam hij aanlopen en zijn we naar de hotelkamer gewandeld. Op de weg daar naar toe, nam Fred nog even een duik in het zwembad om het zand af te spoelen en besloot ik maar een drankje te nemen. De alcoholloze cocktails zijn hier heerlijk.

Om kwart over zes waren we in de kamer waar het weer, zoals je al raden, tijd was voor mijn bubbeluurtje. Daarna nog wat liggen lezen. Rond tien over half negen hadden we zo’n trek dat we besloten maar alvast naar het Grill restaurant te gaan lopen. Maar ze waren heel streng, er stond netjes een hekje voor. Om de tijd de doden, wat foto’s bij het zwembad gemaakt. Toen mochten we naar binnen. Ze wilde het kaartje perse houden, maar ik wilde het terug voor mijn fotoboek. Geen woord Engels spreken (of net doen alsof), terwijl je de manager bent. Bij de tweede poging was ze me geloof ik zat en kreeg ik het kaartje terug J aanhouder wint… alles voor het fotoboek he? Het grill restaurant was nou niet spectaculair anders dan het gewone dinerbuffet. Alles wat we hier hadden, hadden we deze week al eens de revue zien passeren. Hooguit de locatie was natuurlijk anders, namelijk het restaurant achter het zwembad.  Om kwart voor tien kuierden we weer terug naar het hoofdgebouw, waar we achterin nog twee stoelen vonden end aar onze koffie dronken. De show heette Jukebox en ging over de muziek van al jaren van de vorige eeuw. Wel grappig in elkaar gezet en ondanks dat ik de Backstreet Boys-act een beetje miste op mijn bruiloft, maakte deze BB-act het helemaal goed. In de andere bar was een Engelse quiz bezig speciaal voor de Engelse gasten dus daar waren we weer snel vertrokken. Om half elf zijn we terug naar de hotelkamer gegaan om te gaan slapen.

Dag 9 – 11 juni 2011.